Po wybuchu rewolucji filipińskiej z 1896 Alejandrino udał się do Hongkongu z zamiarem zakupu dynamitu oraz broni dla armii filipińskiej. Po powrocie do kraju w włączył się w życie polityczne, wybrany został w skład Kongresu z Malolos. Jego wykształcenie z zakresu inżynierii zdobyte na jednym z belgijskich uniwersytetów otworzyło mu także wówczas drogę do stanowiska szefa korpusu inżynieryjnego armii. Awansowany do stopnia generała, dowodził oddziałami w środkowej części Luzonu. Był wojskowym gubernatorem Pampangi oraz ministrem wojny w rządzie rewolucyjnym.
Pozostał aktywny politycznie także w okresie panowania amerykańskiego. W 1923 został wybrany do senatu jako reprezentant Mindanao oraz Sulu. Wchodził w skład Konwencji Konstytucyjnej, które opracowała ustawę zasadniczą z 1935. Zmarł 1 czerwca 1951.
Znany był również ze swojej aktywności literackiej. Opublikował La Senda del Sacrificio, wspomnienia z okresu rewolucji filipińskiej. Jest autorem pierwotnego, hiszpańskojęzycznego tekstu pieśni patriotycznej Bayan Ko.
Przypisy
Kategoria:Filipińscy wojskowi Kategoria:Filipińscy parlamentarzyści Kategoria:Urodzeni w 1870 Kategoria:Zmarli w 1951