Powstanie Niemców sudeckich () – bunt Niemców sudeckich przeciwko władzom czechosłowackim w Kraju Sudetów we wrześniu 1938 roku, kierowany przez zorganizowaną akcję Partii Niemców Sudeckich (SdP) pod przewodnictwem Konrada Henleina, dlatego też powstanie jest również określane jako zamach stanu Henleina (cz. henleinovský puč).
10 września 1938 roku wszystkie organizacje okręgowe SdP otrzymały rozkaz z Norymbergi, aby rozpocząć protesty i prowokacje. 11 września zwolennicy Henleina starli się z czeskimi policjantami i żandarmami w Chebie, Libercu, Teplicach i innych miejscach. Wieczorem 12 września Niemcy sudeccy masowo słuchali przemówienia radiowego Hitlera, w którym oskarżał on Czechosłowację o prześladowanie i uciskanie mniejszości niemieckiej. Przemówienie to wywołało falę przemocy wobec Czechów, Żydów i sudeckich antyfaszystów na pograniczu czesko-niemieckim. Rano 13 września rozpoczęło się zaplanowane wcześniej powstanie zbrojne, którego pierwszymi aktami były takie incydenty, jak starcie w Habersbirku, gdzie odnotowano pierwsze ofiary śmiertelne, których łączna liczba do 15 września wyniosła 37. Do 14 września powstanie zostało częściowo stłumione dzięki ogłoszeniu stanu wojennego, rozmieszczeniu jednostek wojska i Gwardii Obrony Państwa (cs. Stráž obrany státu).