Aben Ezra podkreśla różnicę między plagą krwi a magią egipskich magów: plaga dotknęła płynącą wodę, trwała siedem dni i objęła cały Egipt, podczas gdy magowie byli w stanie zamienić w krew jedynie stojącą wodę, na krótki czas, i to tylko w naczyniach.
Raszbam z kolei wyjaśnia prościej, że faraon wychodził nad Nil, ponieważ tak robili władcy – nad ranem spacerowali lub jeździli konno.
Plaga krwi w Midraszu Tanchuma
W Midraszu Tanchuma rabin opisuje plagę krwi w barwny sposób, dodając do opowieści różne wątki wyjaśniające przyczyny zdarzeń. Według Midraszu, przez zesłanie plagi krwi Jahwe karze zarówno faraona, który ogłosił się bogiem, jak i Nil, który Egipcjanie uważali za bóstwo. Ponadto plaga krwi, podobnie jak pozostałe dziesięć plag, została zesłana, ponieważ faraon odmówił wypuszczenia ludu Izraela. Bar Aba pisał, że Jahwe usłyszał, jak faraon mówi, iż nie wypuści Izraelitów, i postanowił, że zmusi faraona do tego, by osobiście wypuścił każdego Izraelitę. Ponadto podaje jeszcze jedną przyczynę plagi – Egipcjanie uniemożliwiali córkom Izraela rytualne zanurzenie się w wodzie i oczyszczenie po menstruacji.