W porównaniu do poprzedniej edycji wypadły z niej zatem hiszpańskie zawody, pomimo iż miały być finałem cyklu przez kolejne trzy lata. W tym samym dniu ogłoszono panel sędziowski, który po raz pierwszy składał się z samych kobiet.
Sezon zdominowały reprezentacje Nowej Zelandii i Australii, które podzieliły się wygranymi we wszystkich turniejach, dodatkowo rozstrzygając pomiędzy sobą cztery z nich. Nowozelandki wystąpiły we wszystkich sześciu finałach, zwyciężając w czterech z nich, pokonując kolejno USA, Fidżi oraz dwukrotnie Australię; dwukrotnie uległy też w nich Australijkom, które prócz tych czterech finałów, w pozostałych dwóch turniejach także dotarły do półfinałów. Zgodnie z przewidywaniami fazę grupową turnieju mistrzowskiego z kompletem zwycięstw zakończyły Nowa Zelandia i Australia, które pokonawszy w półfinałach północnoamerykańskie zespoły spotkały się następnie w decydującym pojedynku. Czwarty raz z rzędu lepsze okazały się Nowozelandki, wygrywając tym samym w całym cyklu. Bezpośredni awans do drugiej dywizji WSS kolejnego sezonu uzyskały Chinki i Brazylijki, po meczach play-off dołączyły do nich Hiszpanki i Kenijki.