W 1946 powrócił do kraju i został członkiem Polskiej Partii Robotniczej, przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. Wchodził w skład egzekutywy kół PPR/PZPR przy resorcie przemysłu i handlu, był delegatem na II i III zjazd PZPR. W latach 1946–1947 kierował w stopniu plutonowego działem planowania w ramach Wydziału Konsumów Szefostwa Zaopatrzenia Ministerstwa Bezpieczeństwa Publicznego. Podjął następnie pracę w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, gdzie był dyrektorem departamentu planowania (1947–1949) i szefem Komisji Opiniodawczej Gospodarki Materiałowej (1948–1949).

Od kwietnia 1949 był dyrektorem generalnym, następnie od grudnia 1950 do stycznia 1957 zastępcą przewodniczącego Państwowej Komisji Planowania Gospodarczego. Po przekształceniu PKPG w Komisję Planowania przy Radzie Ministrów pozostał jej wiceprzewodniczącym do śmierci w styczniu 1963. Kierował również Komisją ds. Gospodarki Kamieniem (od 1950), Komisją Koordynacyjną Przemysłu Okrętowego (od 1951), Komisją ds.