John Maurice Hartman (ur. 3 lipca 1923 w Houmie, zm. 15 września 1983 w Nowym Jorku) – afroamerykański wokalista jazzowy.

Życiorys Urodził się w Luizjanie, ale dorastał w Chicago. Mając osiem lat, zaczął śpiewać i grać na fortepianie. Należał do chóru kościelnego. W 1940 ukończył DuSable High School, w której muzyki nauczał go Walter Dyett. Następnie otrzymał stypendium wokalne w Chicago Musical College.

W czasie II wojny światowej służył w U.S. Army w stopniu szeregowego. Śpiewał, przydzielony do jednostki Special Services, zapewniającej podczas wojny rozrywkę żołnierzom. Po zwolnieniu ze służby wrócił do Chicago. We wrześniu 1946 wygrał konkurs wokalny dla amatorów, w którym nagrodą były tygodniowe występy z zespołem Earla „Fathy” Hinesa w chicagowskim klubie nocnym El Grotto. „Fatha”, dostrzegając talent młodego wokalisty, zatrudniał go jeszcze przez rok do rozwiązania orkiestry w 1947. Wprawdzie swoich pierwszych nagrań dokonał wówczas z pianistą Marlem Youngiem, ale rozgłos zdobył dzięki występom z Hinesem.