Od 1950 do 1951 należał do Zrzeszenia Studentów Polskich, a od 1960 do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
W latach 1951–1955 kierownik ds. planowania w Centralnym Zarządzie Budownictwa w Warszawie. Następnie był dyrektorem Przedsiębiorstwa Budownictwa Miejskiego Warszawa-Południe (1959–1963) i Zjednoczenia Przemysłu Betonów przy Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (1963–1965) oraz dyrektorem naczelnym Banku Inwestytycyjnego (1965–1968). Zajmował stanowisko zastępcy przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów (grudzień 1968 – luty 1971) oraz podsekretarza stanu w Ministerstwie Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych (luty 1971 – lipiec 1975). W latach 1975–1980 wicedyrektor ds. Programu Rządowego PR-5 w Centralnym Ośrodku Badawczo-Projektowym Budownictwa Ogólnego, a od 1980 dyrektor ds. techniki i rozwoju w Zjednoczeniu Budownictwa „Warszawa”.
Od 1950 był żonaty z arystokratką Heleną Jaroszyńską herbu własnego, mieli córkę Teresę i syna Krzysztofa.
Odznaczenia W 1969 odznaczony Orderem Sztandaru Pracy II klasyDekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8..