Miały kształt gwoździ, czasami lekko zagiętych, lub szpilek w formie litery U. Ich liczba wahała się od 12 do 66, obejmując przynajmniej jedną pełną skalę chromatyczną. W niektórych publikacjach opisane są skrzypce gwoździowe ze strunami rezonansowymi poprowadzonymi nad płytą wierzchnią, a w innych – bez nich.
Dźwięk wydobywa się, gdy przeciąga się smyczkiem po pręcikach. W klasyfikacji naukowej instrument zaliczany jest do idiofonów pocieranych; w praktycznej – do instrumentów smyczkowych.
Historia thumb|Skrzypce gwoździowe ze zbiorów Metropolitan Museum of Art. Z prawej strony obręczy pudła rezonansowego widoczne kołki do strojenia strun rezonansowych Brytyjski muzykolog Karl Engel opisał wynalezienie skrzypiec gwoździowych jako zbieg okoliczności, którego doświadczył w 1740 niemiecki muzyk . Po powrocie z koncertu niechcący przeciągnął smyczkiem po gwoździu, na którym zazwyczaj go wieszał. Gwóźdź wyemitował dźwięk, co zainspirowało Wildego do skonstruowania instrumentu muzycznego z metalowych pręcików. Jego pierwsza wersja miała płaskie, niewysokie pudło rezonansowe o kształcie zbliżonym do półkola. 29 pręcików nabite były prostopadle do płyty rezonansowej w pobliżu zaokrąglonej krawędzi. Tworzyły nieco ponad 2-oktawową skalę chromatyczną;