W XVIII w. zlikwidowano potężne fortyfikacje otaczające wcześniej zamek i staraniem księcia Ernesta II otoczono go parkiem w stylu angielskim, jednym z pierwszych na kontynencie. W XVII i XVIII w. kolejni książęta sasko-gotajscy przebudowywali wnętrza zamku (m.in. już w końcu XVII w. dzieląc pierwszą główną salę na mniejsze pomieszczenia). Funkcję stałej rezydencji książęcej zamek przestał pełnić ok. 1800, a po 1918 urządzono w nim muzeum.
Stan obecny Zamek, który nie został nigdy zniszczony, przetrwał do obecnych czasów w stanie niemal niezmienionym. Główne skrzydło, północne, o czterech kondygnacjach, mieści apartamenty oraz kościół zamkowy. Boczne skrzydła, wschodnie i zachodnie, miały po trzy kondygnacje. Prowadziły do flankujących każde skrzydło od południa pawilonów o czterech kondygnacjach i otaczały obszerny dziedziniec. Pierwotnie od strony południowej między pawilonami znajdowała się parterowa ujeżdżalnia, którą rozebrano w XVIII w. W chwili budowy było to jedno z największych założeń zamkowych – skrzydło północne ma długość około 100 m, a boczne około 140 m.