nasadę mają znacznie szerszą od przedplecza i ku tyłowi są rozszerzone mocniej niż u P. marchicum. Barki są dobrze rozwinięte. Rzędy są węższe od międzyrzędów. Brak na pokrywach szczecinek wyspecjalizowanych. Odnóża nie mają kolca na spodzie pierwszego członu stopy.
Pygidium samca jest szersze niż dłuższe. Genitalia samca mają tegmen o płatach parameroidalnych rozdzielonych u szczytu głębokim wcięciem. Płat środkowy edeagusa (prącie) jest spłaszczony, endofallus ma natomiast szczytową grupę gęsto upakowanych ząbków lub kolców, poprzeczne zmarszczki pośrodku, a u nasady środkową grupkę drobnych kolców lub ząbków i dwie grupy zaokrąglonych ząbków po jej bokach.
Ekologia i występowanie Owad ten zamieszkuje wilgotne stanowiska. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na szczawiu polnym i zwyczajnym. Endofagiczna larwa żeruje, drążąc korytarze w łodygach kwiatonośnych rośliny, co powoduje formowanie się wrzecionowatych lub kulistawych wyrośli (galasów) osiągających do 2 cm długości. Wewnątrz nich następuje przepoczwarczenie. Postacie dorosłe obserwowane są od maja do września.