Według ustawy za spółdzielnię uważano zrzeszenie o nieograniczonej liczbie osób, o zmiennym kapitale i składzie osobowym, mającą na celu podniesienie zarobku lub gospodarstwa członków przez prowadzenie wspólnego przedsiębiorstwa. Spółdzielnia służyła do wykonywania zadań gospodarczych, a jednocześnie miała na celu podnoszenie poziomu kulturalnego swoich członków.

Spółdzielnie rolnicze w okresie międzywojennym Po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. pierwszym zadaniem rządu było objęcie spółdzielni przez centrale i związki spółdzielni oraz uporządkowanie ich gospodarki. W 1918 r. odbyła się w Lublinie pierwsza konferencja działaczy polskiej spółdzielczości, która omówiła i ustaliła zasady konsolidacji ruchu spółdzielczego, a w szczególności przyjęła wytyczne ustawodawstwa spółdzielczego. Na zjeździe powołano Spółdzielczy Instytut Badawczy, który w 1920 r. rozpoczął swoją działalnośćJózef Gójski, Leon Marszałek, Spółdzielczość. Zarys rozwoju historycznego, Warszawa 1968..

W wyniku wewnętrznych przemian w polskim ruchu spółdzielczym w 1924 r.