W 1840 roku meteorolog niemieckiego pochodzenia Kaemtz dodał do klasyfikacji Howarda Stratocumulusa, a później inny badacz - Renou, dodał do klasyfikacji: Cirrocumulus, Cirrostratus, Altocumulus i Altostratus, wprowadzając przy tym chmury średniej wysokości pomiędzy chmury piętra niskiego a chmury z rodziny Cirrus. Finalnie została przyjęta klasyfikacja Howarda z pewnymi modyfikacjami. Weilbach wprodził Cumulo- Nimbusa do klasyfikacji.
W 1879 roku Hildebrandsson jako pierwszy wykorzystał fotografię do badania i klasyfikacji chmur, tworząc przy tym atlas z 16 fotografiami.
W 1887 roku Hildebrandsson i Abercromby opublikowali klasyfikacje, która zawierała w sobie cechy poprzednich klasyfikacji stworzonych przez innych naukowców, jednakże jedną z głównych jej cech było przywiązanie do kryterium wysokości. W 1891 roku podczas Międzynarodowej Konferencji Meteorologicznej wyraźnie poparto tę klasyfikację, a w 1896 roku został wydany atlas, który zawierał w sobie 28 kolorowych plansz z napisami w 3 językach (niemieckim, francuskim i angielskim). Klasyfikacja stała się oficjalna i była stosowana we wszystkich krajach. W późniejszym czasie dochodziło do mniej lub bardziej istotnych zmian w klasyfikacji chmur. Krótko przed II wojną światową ukazała się książka, nosząca tytuł:,,I.