Początek jego rządów przypadł na okres antyklerykalnej polityki państwa. Masoneria, Kolumbijska Partia Liberalna i protestantyzm, które były silne w Cartagenie de Indias, zwalczały wyrażającego sprzeciw wobec nich abpa Brioschiego, powodując jego wygnanie z Kolumbii, trwające od grudnia 1910 do marca 1912. Na wygnaniu odwiedził rodzinne Włochy.
Podczas swojego pontyfikatu dbał o odnowę archidiecezji. Przywrócił dyscyplinę kościelną, zreorganizował terytorium diecezji (za jego rządów z archidiecezji Cartagena de Indias wydzielono trzy nowe jednostki administracji kościelnej), zakładał szkoły i hospicja, promował stowarzyszenia pobożne. Skutecznie zarządzał sferą ekonomiczną archidiecezji, co pozwoliło na utrzymanie seminarium duchownego oraz remonty kościołów i pałacu arcybiskupiego. Zwołał cztery synody diecezjalne (1905, 1908, 1912 i 1918) oraz dwa synody prowincjalne (1902 i 1915). Wydawał liczne listy pasterskie oraz pisał książki o charakterze apologetycznym.
Arcybiskupem Cartageny de Indias był do śmierci 13 listopada 1943.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Włoscy biskupi katoliccy Kategoria:Biskupi i arcybiskupi Cartagena de Indias Kategoria:Urodzeni w 1860 Kategoria:Zmarli w 1943 Kategoria:Ludzie urodzeni w Tradate