Rodzaj palearktyczny. Siedem lub osiem gatunków stwierdzono w Europie, trzy w Afryce Północnej i sześć lub siedem w Azji. Z Polski wykazano trzy gatunki (zobacz: pędrusiowate Polski).

Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1923 roku przez Eleméra Bokora jako podrodzaj w obrębie rodzaju Apion. W 1990 roku Miguel A. Alonso-Zarazaga wyniósł go do rangi odrębnego rodzaju i wyznaczył Apion tenue jego gatunkiem typowym. Autor ów wprowadził również podział omawianego taksonu na dwa podrodzaje.

Do rodzaju zalicza się 11 opisanych gatunków: Stenopterapion (Cobosiotherium) Alonso-Zarazaga, 1990 Stenopterapion cantabricum (Desbrochers des Loges, 1869) Stenopterapion dubium (Desbrochers des Loges, 1896) Stenopterapion scutellare (W. Kirby, 1811) Stenopterapion subsquamosum (Desbrochers des Loges, 1891) Stenopterapion (Stenopterapion) Bokor, 1923 Stenopterapion argamani Friedman et Freidberg, 2007 Stenopterapion intermedium (Eppelsheim, 1875) Stenopterapion margelanicum (Wagner, 1912) Stenopterapion meliloti (W. Kirby, 1808) Stenopterapion subviolaceum (Desbrochers des Loges, 1908) Stenopterapion tenue (W. Kirby, 1808) – pędruś smukły Stenopterapion volkovitshi (Korotyaev, 1988)

Przypisy

Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1923 roku