Skórzane części uprzęży się nie zachowały, więc niemożliwe jest dokładne odtworzenie miejsca umieszczenia aplik, które były mocowane na uprzęży za pomocą blaszanej obrączki umieszczonej na ich odwrocie.
Chociaż w kontekście skarbu pojawiają się opinie o autorstwie dwóch różnych artystów i mnogości stylów, M. Conczewa argumentuje, że technika i rozwiązanie kompozycyjne wskazują na pojedynczego trackiego toreutę; argumentuje także, że odniesienia hellenistyczne są plastycznie przedstawione w sposób typowo tracki. Iwan Wenedikow również wspiera tezę o trackim warsztacie artystycznym. Jeżeli przyjąć tezę o jednym warsztacie, to elementy skarbu zostały wykonane jako jedna kompozycja grupowa.
Anatomia ludzka i zwierzęca jest pokazana w sposób prostolinijny, gesty są konwencjonalne a perspektywa jest uproszczona. Scenom brakuje kontekstu. Jednocześnie, artysta przywiązał dużo uwagi do szczegółów, takich jak ubrania, upięcie włosów, czy elementy uzbrojenia, które mają potwierdzenie w znaleziskach archeologicznych.
Wszystkie elementy skarbu są unikalne; artysta nie stosował szablonów wykonawczych, a płytki z motywem jeźdźca różnią się wielkością i formą.