Pierwszy człon stóp nie jest wyraźnie dłuższy od następnego.
Spośród widocznych sternitów odwłoka pierwszy i drugi rozdzielone są kompletnym, choć delikatnym szwem. Genitalia samca mają edeagus o szerokim wcięciem rozdzielonych płatach parameroidalnych oraz zaokrąglonym w widoku grzbietowym i prostym w widoku bocznym wierzchołku płata środkowego (prącia).
Ekologia i występowanie Owad ten preferuje suche tereny otwarte o roślinności łąkowej, nie gardząc takimi o zasolonym podłożu. Zarówno larwy, jak i postacie dorosłe są monofagicznymi fitofagami żerującymi na komonicach, w tym: błotnej, zwyczajnej i wąskolistnej. Larwy są endofagiczne i rozwijają się wewnątrz strąków, prowadząc do ich miejscowych rozdęć i odkształceń. Tam też następuje przepoczwarczenie. Aktywne postacie dorosłe obserwuje się od maja do września.
Gatunek palearktyczny. W Europie znany jest z Francji, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Czech, Słowacji, Węgier, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji, Bośni i Hercegowiny, Grecji i południa europejskiej części Rosji (po Kaukaz Północny), a w Afryce z Algierii.
Na „Czerwonej liście gatunków zagrożonych Republiki Czeskiej” umieszczony został jako gatunek krytycznie zagrożony wymarciem (CR).
Przypisy
Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Chrząszcze Algierii Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1888 roku