Konidiofory u niektórych szczepów powstają obficie, u innych nielicznie, głównie z podłoża, ale czasami z grzybni powietrznej. Zwykle są nierozgałęzione, o długości od stosunkowo krótkich do 300–400 µm i grubości 2–2,5 µm, o ścianach wyraźnie gładkich u niektórych szczepów, ziarnistych u innych, lub wykazujące oba stany u tego samego szczepu. Ściany konidioforów czasami usiane pomarańczowymi kryształami, wierzchołki nieznacznie powiększone lub u niektórych szczepów zdecydowanie pęcherzykowate, o średnicy do 5,0 lub 5,5 µm. Penicillusy ściśle monowertycjoidalne, składające się ze zwartych końcowych skupisk ramion, zwykle 6 do 10 lub 12 w okółku, w niektórych szczepach więcej, o wymiarach przeważnie 8–10 × 2 µm z wierzchołkami równoległymi lub rozbieżnymi. Powstają na nich łańcuchy zarodników o długości do 100 µm, luźno równoległe, ale nie wytwarzające wyraźnych kolumn. Konidia kuliste do prawie kulistych, o średnicy około 2–2,5 µm z drobno chropowatymi ściankami.
Występowanie i siedlisko Grzyb glebowy. Podano nieliczne stanowiska tego gatunku w Ameryce Północnej, Europie, Azji i Afryce. W Polsce wyizolowano go z gleby, korzeni i ryzosfery jodły i pszenicy zwyczajnej.
Przypisy
Kategoria:Kropidlakowate Kategoria:Mykobiota Polski