Skarby znalezione w okolicy (Warna) wskazują, że handel solą przynosił lokalnym mieszkańcom znaczne wpływy.
Technika produkcji soli ewoluowała w czasie, w związku ze wzrastającym popytem na ten surowiec i zmieniającą się wydajnością wypływów słonych wód. W najstarszym okresie solankę odparowywano w specjalnych piecach zbudowanych w domach, w obrębie osady. Od ok. 5200 r. p.n.e. sól pozyskiwano poza obszarem zabudowanym, w bezpośrednim sąsiedztwie słonych źródeł, przy których wykopano dużą jamę, umożliwiającą jednoczesne podgrzewanie solanki w wielu misach, z paleniskami pod nimi. Ok. 4900 lat p.n.e., również przy źródłach, powstał zespół jam o rozmiarach do 2 m głębokości i promieniu do 7,5 m, w których ustawiano misy z solanką. W ten sposób zwiększono uzysk soli z jednego cyklu produkcyjnego od ok. 25 kg w piecu, do ok. 4,5 tonyIgnatowska O., 2026: Prowadija-Sołnicata. Miasto soli. Mówią Wieki, nr 1 (99), strona 58. Ok. 4500 p.n.e., w związku z rosnącym wylesieniem okolicy, spowodowanym wyrębem lasów na paliwo do urządzeń solnych, ludność Sołnicaty zaczęła wykonywać płytkie, liczne baseny, gdzie solanka doprowadzana ze źródła odparowywała naturalnie, pod wpływem ciepła słonecznego. Sprzyjało temu ocieplenie klimatu.