Po wybuchu II wojny światowej walczył w kampanii wrześniowej w 151 Eskadrze Myśliwskiej przydzielonej do Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Narew” w stopniu podporucznika pilota, latając na przestarzałym myśliwcu PZL P.7a. 2 września dowodząc kluczem samolotów wykonał lot rozpoznawczy, nie napotykając wroga; ponownie wykonał taki lot 8 września, lecz napotkane niemieckie myśliwce nie nawiązały walki. 11 września podczas rozpoznawania kolumny pancernej w rejonie Zambrowa został ciężko ranny od ognia przeciwlotniczego i lądował przymusowo po polskiej stronie. Trafił do szpitala w Wilnie, uznany w eskadrze za zaginionego.
W grudniu 1939 roku ożenił się. W styczniu 1940 roku zdołał wraz z żoną przedostać się do Szwecji. Został włączony do kadrowego dywizjonu myśliwskiego, który miał zostać użyty po stronie Finlandii w wojnie zimowej przeciw ZSRR. Po jej zakończeniu trafił do Francji, a po jej upadku, do Wielkiej Brytanii i wstąpił do organizowanych tam Polskich Sił Powietrznych.
5 listopada 1940 roku został przydzielony do brytyjskiego 607 Dywizjonu Myśliwskiego RAF, po czym 16 marca 1941 roku do polskiego 302 Dywizjonu Myśliwskiego, w stopniu porucznika.