W 1945 powrócił do Francji, podjął pracę w działach zagranicznych czasopism powiązanych z socjalistami m.in. „Franc-Tireur”, „Drapeau rouge” i „Le Populaire”, w latach 50. był dyrektorem i waszyngtońskim korespondentem Centre International de Presse. Wstąpił do Francuskiej Sekcji Międzynarodówki Robotniczej, później przekształconej w Partię Socjalistyczną. W strukturach SFIO i PS zasiadał we władzach krajowych, odpowiadając przez wiele lat za współpracę międzynarodową. W 1956 został szefem gabinetu Gérarda Jaquet. Od 1957 do 1963 dyrektor generalny SORAFOM/OCORA, kanału nadawcy France Télévisions przeznaczonego dla terytoriów zamorskich. W kolejnych latach zatrudniony jako dyrektor telewizji w koncernie Thomson-Houston i od 1973 do 1978 jako dyrektor Intervidéo. Zasiadał w radzie nadzorującej rynek audiowizualny, działał w towarzystwach współpracy francusko-czechosłowackiej i francusko-portugalskiej.