Getto w Poddębicach – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów w Poddębicach.
Historia Getto otwarte w Poddębicach zostało utworzone przez okupantów 12 listopada 1940 roku. Powstało na ulicach Sienkiewicza, Kilińskiego i Kamiennej, zabudowania getta otoczone były polami, nigdy nie zostały jednak całkowicie odizolowane od reszty miasta. W grudniu 1940 roku w getcie uwięzionych było 1503 Żydów, w tym 163 uchodźców.
W getcie działał Judenrat, którego przewodniczącym był Sosnowski, policja żydowska oraz poczta pod kierownictwem Dawida Adlera. Judenrat i komitet samopomocy zorganizował w getcie kuchnię, nie istniały jednak żadne instytucje ochrony zdrowia, a chorzy leczeni byli w Łęczycy. W grudniu 1940 roku bezrobotni więźniowie getta zorganizowali protest pod siedzibą Judenratu. W styczniu 1941 roku około 500 lub 600 Żydów z getta w Łęczycy zostało przesiedlonych do Poddębic, Żydzi z Łęczycy zostali tymczasowo zakwaterowani w stajni.