podawane są jako ich rośliny pokarmowe sparcety: górska, piaskowa i siewna. Endofagiczne larwy przechodzą rozwój w osi kwiatostanu, a czasem też w górnej części pędu, wywołując powstanie jednostronnego nabrzmienia (galasu) o długości od 5 do 8 mm, czasem prowadząc też do skrócenia i nietypowego zagęszczenia kłosa oraz do nierozwinięcia się nasion. W jednym nabrzmieniu żeruje pojedyncza larwa. Tam też dochodzi do jej przepoczwarczenia. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się od maja do listopada.
Gatunek palearktyczny, w Europie znany z Hiszpanii, Wielkiej Brytanii, Francji, Luksemburga, Holandii, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Serbii, Grecji oraz południa europejskiej części Rosji, w Afryce Północnej z Algierii, a w Azji z syberyjskiej części Rosji, Gruzji, Armenii, Azerbejdżanu, anatolijskiej części Turcji, Iranu i Mongolii. W południowej części Europy jest owadem nierzadkim, natomiast w Europie Środkowej spotykany jest rzadko i lokalnie. W Polsce zdecydowana większość jego wykazań dotyczy południowej części kraju.
Przypisy
Kategoria:Pędrusiowate Kategoria:Chrząszcze Europy Kategoria:Chrząszcze Iranu Kategoria:Chrząszcze Izraela Kategoria:Chrząszcze Rosji Kategoria:Chrząszcze Syrii Kategoria:Chrząszcze Turcji Kategoria:Chrząszcze Zakaukazia Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1833 roku