Odnóża samca odznaczają się obecnością drobnych, cierniowatych wypustek (mucro) na goleniach środkowej pary.
Pierwszy spośród widocznych sternitów odwłoka u samca ma pośrodku niewielki, spiczasty guzek.
Ekologia i występowanie Owad rozmieszczony od nizin po góry, gdzie osiąga piętro regla górnego. Zasiedla suche łąki, zarośla, miedze, prześwietlone lasy, nasłonecznione zbocza i przydroża. Larwy są monofagicznymi fitofagami topornicy pstrej. Rozwijają się wewnątrz zamkniętych pąków kwiatowych, wyjadając słupki i pręciki. Wyrośnięta larwa wytwarza w pąku owalny kokon z resztek korony i wydzielin ciała. W nim następuje przepoczwarczenie. Aktywne osobniki dorosłe obserwuje się od kwietnia do października. Są oligofagiczne i oprócz topornicy podawane jest ich żerowanie na groszku łąkowym oraz wilżynie ciernistej.
Gatunek palearktyczny, w Europie znany z Hiszpanii, Francji, Luksemburga, Niemiec, Szwajcarii, Austrii, Włoch, Estonii, Polski, Czech, Słowacji, Węgier, Ukrainy, Rumunii, Bułgarii, Chorwacji, Serbii, Grecji oraz południa europejskiej części Rosji, w Afryce Północnej z Algierii i Tunezji, a w Azji z syberyjskiej