Feliks Nazarewicz ps. „Człowiek-mucha” (ur. 20 maja 1905 w Krakowie, zm. 20 lutego 1967) – polski akrobata i wspinacz okresu międzywojennego.

Wraz ze Stefanem Polińskim, z którym to dzielił nadany przez prasę II RP pseudonim, jest uważany za pioniera polskiego builderingu.

Kariera Stał się szerzej rozpoznawalny w 1928, gdy 7 października podczas pożaru sześcio- lub siedmiopiętrowego budynku w Dąbiu pomagał strażakom w akcji gaśniczej, ratując przy tym ich życieCzłowiek mucha, „Słowo Zamojskie” 19 sierpnia 1930, nr 33, s. 3.. Jego występy wspinaczkowe charakteryzował brak jakiejkolwiek asekuracji. Nazarewicz wdrapywał się na charakterystyczne budynki, używając przy tym gołych rąk. Kończył zwykle skacząc na rozłożoną na ziemi płachtę. W Warszawie jechał rowerem na skraju dachu jednego z miejskich budynków, w Lublinie wspiął się na czteropiętrową kamienicę, w Zamościu na balkon Domu Centralnego oraz RatuszMucha i komar..., „Słowo Zamojskie” 24 sierpnia 1930, nr 34, s. 3., a w Krakowie na szczyt jednej z iglic Dyrekcji Kolei. Występował też w KatowicachWyzyskiwanie „ludzi-much”, „Gazeta Poranna” 19 września 1929, nr 8985, s. 6.. O jego występach pisały liczne lokalne dzienniki, a dochody z nich często przeznaczał na cele publiczne.