Przyrośnięte do wolnego pierścienia prostegium ma wierzchołkową krawędź wystającą lub pośrodku wykrojoną. Wydłużony środkowy płat edeagusa (prącie) w widoku grzbietowym ma boki zwykle zbieżne ku ściętemu wierzchołkowi, a w widoku bocznym jest zakrzywiony z wierzchołkiem odgiętym lub podgiętym.
Ekologia i występowanie Owady te są fitofagami bobowatych. U zdecydowanej większości gatunków larwy przechodzą rozwój w przedstawicielach plemienia Viciae, tym niemniej przynajmniej jeden gatunek rozwija się w rutwicach z plemienia Galegeae. Postacie dorosłe żerują na szerszym spektrum bobowatych.
Rodzaj holarktyczny, ale głównie palearktyczny, tylko trzy gatunki występują w nearktycznej Ameryce Północnej. W Europie stwierdzono 10 gatunków, z których siedem wykazano z Polski (zobacz: pędrusiowate Polski). W Afryce Północnej podawany jest tylko z Algierii, skąd wykazano pięć gatunków. 13 gatunków odnotowano z Azji.
Taksonomia Takson ten wprowadzony został w 1916 roku przez Edmunda Reittera w randze podrodzaju w obrębie rodzaju Apion. Gatunkiem typowym autor ów wyznaczył Attelabus viciae. W 1990 roku Miguel A.