Gwałt na BelgiiPrzykład użycia w j. polskim: (, , ) – określenie serii zbrodni wojennych, zwłaszcza masowych morderstw i deportacji, dokonywanych przez wojska niemieckie na belgijskiej ludności cywilnej podczas inwazji i okupacji Belgii w czasie I wojny światowej.
Neutralność Belgii była gwarantowana przez traktat londyński z 1839 roku, który został podpisany przez Związek Niemiecki z Prusami na czele. Jednak plan Schlieffena wymagał, aby niemieckie wojska przemaszerowały przez Belgię, naruszając tym samym jej neutralność, aby oskrzydlić armię francuską, skoncentrowaną we wschodniej części Francji. Kanclerz Niemiec, Theobald von Bethmann Hollweg, odrzucił traktat jako „skrawek papieru”.
Podczas Wielkiej Wojny armia niemiecka systematycznie dopuszczała się zbrodni wojennych na ludności Belgii; żołnierze niemieccy zamordowali ponad 6000 belgijskich cywilów, a kolejnych 17 700 zmarło w wyniku wysiedleń, deportacji, uwięzienia lub wyroków śmierci wydanych przez sądy doraźne. Ponadto śmiertelny drut, płot pod napięciem elektrycznym rozstawiony przez armię niemiecką, aby uniemożliwić Belgom ucieczkę do Holandii, doprowadził do śmierci ponad 3000 cywilów. Około 120 000 Belgów zostało zmuszonych do niewolniczej pracy i deportowanych do Niemiec.