za najlepsze w tomie uznał tekstu pamiętnikarskie i wspomnieniowe, z których wyłania się obraz „człowieka instytucji, trampoliny dla innych pisarzy... samotnego sługi literatury i słowa”.

W tym samym roku ten tom doczekał się kilku innych recenzji. Zrecenzował go Kazimierz Bolesław Malinowski dla czasopisma „Lampa”. Książkę ocenił pozytywnie, pisząc, że mimo swojej dużej objętości (ponad 500 stron) „przefrunęła mi przez palce, okazała się świeża, treściwa informacyjnie i wysokokaloryczna mentalnie”. Książkę opisał jako tekst ilustrujący „twórczy rdzeń [polskiego] fandomu [fantastyki]” i „serię tekstów-kadrów składających się na ruchomy obraz, jak [Parowski] prządł, tkał i przycinał, niczym Parka... nitki czołowych dziś autorów polskiej SF i fantasy”. Za „wzruszające...” i „frapujące..” uznał teksty o historii polskiej fantastyki i jej fandomu, a za „warte uwagi”, teksty literaturoznawcze o fantastyce.