Getto we Włocławku – getto żydowskie utworzone podczas II wojny światowej przez okupantów we Włocławku.

Historia Przed wybuchem II wojny światowej we Włocławku mieszkało od 10 do 14 tysięcy Żydów. 24 września 1939 roku hitlerowcy spalili Nową i Starą synagogę, oskarżając mieszkających w pobliżu Żydów o podpalenie. W listopadzie 1939 roku, z rozkazu Maxa Dunkhorsta (doradcy ds. żydowskich), aresztowano żydowskich nauczycieli i przedstawicieli inteligencji, następnie rozpoczęto deportacje. 1 grudnia najbiedniejszych Żydów wysiedlono do Ożarowa, 15 grudnia kolejna grupa została deportowana do Zamościa. 15 lutego 1940 roku kolejny transport wysłano do Tarnowa.

Do 1940 roku utworzono we Włocławku Judenrat, na czele którego stanął Icchak Kowalski. Latem 1940 roku w mieście pozostawały około 4 tysiące Żydów, którzy skoncentrowani byli na ulicach Łęgskiej, Kowalskiej, Królewieckiej i Targowej. Getto we Włocławku utworzono na przełomie października i listopada 1940 roku na terenie osiedla Rakutówek. Granice getta wyznaczały ulice Wolność, Nowomiejska i Starodębska oraz tory kolejowe. 9 listopada 1940 roku Niemcy zorganizowali w mieście pogrom Żydów, którzy nie przenieśli się jeszcze do getta.