Po włączeniu części Górnego Śląska do Polski przyjął polskie obywatelstwo, pozostając jednak przy narodowości niemieckiej. Starał się generalnie zachować neutralność w konfliktach narodowościowych podkreślając, że jest przede wszystkim duszpasterzem. 10 marca 1933 roku otrzymał nominację na stanowisko generalnego prezesa Związku Katolickiej Młodzieży Niemieckiej Diecezji Katowickiej. 14 września 1937 roku założył parafialny oddział Akcji Katolickiej oraz rozpoczął wydawanie dwujęzycznych Wiadomości Parafialnych.
W czasie II wojny światowej pomagał udręczonym Polakom, a także ratował z więzienia lub przed aresztowaniem swoich wikarych, księży Emanuela Płonkę i Leopolda Pietroszka. 22 listopada 1940 roku został kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej w Katowicach, a 28 marca 1941 roku wszedł w skład nowo powołanej Rady Diecezjalnej. Po deportacji biskupów katowickich, 28 lutego 1941 roku otrzymał delegację do sprawowania sakramentu bierzmowania.