Według rachunków narodowych Gabinetu Ministrów japońskie aktywa gruntowe osiągnęły szczyt pod koniec 1990 roku, szacowany na około 2456 bln JPY神樹兵輔 『面白いほどよくわかる 最新経済のしくみ-マクロ経済からミクロ経済まで素朴な疑問を一発解消 (学校で教えない教科書) 』 日本文芸社、2008年、236頁。 (Heisuke Kamiki Nippon Bungeisha, 2008, s. 236.).. W szczytowym momencie bańki łączna wartość gruntów w całej Japonii była czterokrotnie wyższa niż łączna wartość gruntów w całych Stanach Zjednoczonych竹中平蔵 『竹中教授のみんなの経済学』 幻冬舎、2000年、85頁。 (Heizo Takenaka, Ekonomia profesora Takenaki dla wszystkich, Gentosha, 2000, s. 85.).. Po II wojnie światowej uważano, że ceny gruntów będą rosły w nieskończoność, aż do pęknięcia bańki na początku lat 90.岩田規久男 『スッキリ！日本経済入門-現代社会を読み解く15の法則』 日本経済新聞社、2003年、93頁。 (Kikuo Iwata, Nihon Keizai Shimbun, 2003, s. 93.).
Lata 90. w Japonii były okresem ogólnej stagnacji społecznej wywołanej „pęknięciem bańki”. Doprowadziło to do szeregu przypadków niespłacenia pożyczek, powodując problemy wielu instytucji finansowych, a lata następujące po pęknięciu bańki spekulacyjnej były znane jako „stracona dekada”.