Postawę antykomunistyczną prezentuje Tadeusz, zwolennik oporu siłą. Autor wplata także w akcję rozważania na temat cech ustroju komunistycznego. Niektóre wątki Drogi donikąd znalazły kontynuację w powieści Nie trzeba głośno mówić.
Odbiór Książka została przyjęta jako wydarzenie literackie. Wacław Zbyszewski, podkreślając wyjątkowy talent autora w opisywaniu Wileńszczyzny oraz piękny język powieści, skrytykował jednak jego koncepcje polityczne, uznając za niemożliwy w tamtym czasie opór zbrojny przeciwko Sowietom, jak również kwestionując przyjęte przez J. Mackiewicza rozróżnienie pomiędzy bolszewizmem i Rosją. Jego recenzja z paryskiej Kultury opublikowana w 1955 nosiła przy tym tytuł Nagroda Nobla. Artyzm powieści podkreślał także Czesław Miłosz, pisząc w 1959 na łamach tego samego pisma: "W tej powieści (autor) wykazuje zdumiewający dar operowania realiami z codziennego życia małych ludzi", a także podkreślając wagę etycznych dylematów w obliczu terroru opisanych przez J. Mackiewicza. Bardzo krytyczną recenzję opublikował natomiast w PRL Paweł Jasienica (na łamach pisma Świat w 1955).