Klasztor w Liesborn (niem. Kloster Liesborn) – dawne opactwo benedyktynów znajdujące się na terenie niemieckiej gminy Wadersloh, w dzielnicy .
Historia Wedle legendy Liesborn zostało założone w 799 roku przez Karola Wielkiego, lecz dzisiejsze badania wskazują, że klasztor powstał w IX wieku. Pierwotnie był to klasztor kanoniczek. W XI wieku wzniesiono istniejącą do dziś wieżę kościoła. W 1130 wspólnotę poddano kasacie, a w następnym roku zabudowania klasztorne przeszły na własność zakonu benedyktynów. W dokumencie wydanym przez biskupa zarzucał on kanoniczkom brak dyscypliny, lecz prawdopodobną przyczyną może być również obranie przez nie strony cesarza w trakcie sporu o inwestyturę. W 1353 kompleks został zniszczony przez pożar, w 1358 rozpoczęto odbudowę świątyni, a w 1465 poświęcono ołtarz główny i cztery ołtarze boczne. W latach 1724–1751 wzniesiono nowe zabudowania klasztoru wg projektu . Placówkę ostatecznie zsekularyzowano 3 maja 1803. W 1820 król Fryderyk Wilhelm III przekazał kościół klasztorny wiernym miejscowej parafii, a w następnym roku rozpoczęto prace rozbiórkowe nad częścią zabudowań. Od 1966 w dawnym klasztorze funkcjonuje muzeum.