Zagęszczenie myszora sundajskiego jest niskie (powyżej 1 osobnika na hektar) na polach ryżowych, ale nadal jest on bardziej powszechny niż większość innych gryzoni tam występujących. Jest mniej liczny w siedliskach wyspiarskich niż tych kontynentalnych.
Pożywienie Myszor sundajski jest wszystkożerny, zjadając mrówki, inne owady oraz różnorodną roślinność. Dwa osobniki trzymane w niewoli zjadały owoce Neoscortechinia forbesii (Euphorbiaceae), Lithocarpus gracillus (Fagaceae) oraz Parashorea malaanonan, Shoreafallax, Shorea leprosula i S. parvifolia (wszystkie Dipterocarpaceae); natomiast nie spożywały Dryobalanops (Dipterocarpaceae), Aglaia (Meliaceae), różnych Ficus (Moraceae) i Tetrastigma (Vitaceae). Nasiona Lithocarpus zostały zakopane pod liśćmi w klatce.
Rozród Myszor rozmnaża się w monogamicznych parach, które dzielą część swoich terytoriów. Nie występują znaczące sezonowe zmiany w aktywności rozrodczej. Wielkość miotu wynosi od 1 do 6 osobników (średnio 3 (n=57)). Uważa się, że przeciętnie osobniki przeżywają około 3,5 miesiąca na wolności.