Według artystki Małgorzaty Markiewicz esej traktuje o domu i jego roli w życiu kobiety. „Kiedy myślę o tym, co Virginia Woolf napisała o własnym pokoju, łączy się to dla mnie nierozerwalnie z pojęciem własnego domu. Uważam, że dom może cię wzmacniać, ale może też przygniatać. Kobieta z eseju Woolf pisze na skrawku papieru w salonie pełnym ludzi, kradnie czas przy gotowaniu, podczas codziennej krzątaniny. Nie może zamknąć za sobą drzwi. Dom pozostaje dla kobiet ambiwalentną przestrzenią, nawet po ponad stu latach od powstania tego tekstu” Malarka Aleksandra Waliszewska przyrównała motyw eseju do podejścia do pracy w branży artystycznej – „Myślę, że wiele osób spędza zbyt dużo czasu na przygotowaniu miejsca pracy, a gdy przychodzi co do czego, okazuje się, że nie do końca wiedzą, do czego zmierzają. (...) Własny pokój dla swojej profesji to dobre rozwiązanie, ale to sama praca powinna być w centrum”.

Dla podróżniczki Martyny Wojciechowskiej „własny pokój” to dom, do którego wraca po wyprawie;