Do specyficznych cech chińskiej porcelany zalicza się fakt, iż na Południu do jej wytwarzania używano należącej do skaleni skały magmowej nazywanej , która mogła być wypalana na porcelanę w temperaturze ok. 1250 °C. Poza rozmiarem chińskiego rynku oraz ciągłością i wyrafinowaniem chińskiej kultury najważniejszym praktycznym elementem decydującym o sukcesie chińskiej ceramiki było bogactwo wysokiej jakości surowców, gwarantujące samowystarczalność.
thumb|Ceramiczne naczynie typu ding w kształcie orła. Kultura Yangshao (ok. 5000–3000 p.n.e.). Chińskie Muzeum Narodowe Historia chińskiej ceramiki sięga 20 tys. lat wstecz. Najstarszą tradycję ceramiczną neolitu reprezentuje czerwona ceramika kultury Yangshao (ok. 5000–3000 p.n.e.). Odrębna kultura ceramiczna ukształtowała się na wschodnim wybrzeżu Chin, przy czym jest ona najbardziej znana z czarnej ceramiki, kojarzonej zwłaszcza z kulturą Longshan (2500–2000 p.n.e.). W epoce Shang (ok. 1500–ok. 1045 p.n.e.) zaczęto wypalać kamionkę, z której powstała tzw. protoporcelana, zawierająca kaolin i pokryta prymitywnym szkliwem zawierającym skaleń. W Okresie Wiosen i Jesieni popularne stało się zastępowanie grzebanych dawniej wraz ze zmarłymi brązów rytualnych ich ceramicznymi odpowiednikami o tym samym kształcie. Podobnie ceramiczne figurki grobowe zastąpiły dawne ofiary z ludzi.