W 1908 opublikowała w Regensburgu swoją pierwszą powieść Der Haiduck, w języku niemieckim. Książka przetłumaczona na rumuński przez Teodora Nicę doczekała się do 1914 czterech wydań. Sukces książki sprawił, że Stefania zdecydowała się przyjąć pseudonim Bucura Dumbravă, nawiązujący do nazwy jeziora w okolicach Sinai. W 1912 już pod pseudonimem wydała kolejną powieść Der Pandur, nawiązującą do powstania na Wołoszczyźnie w 1821. Dwie pierwsze powieści miały stanowić część trylogii, ale ostatnia część spłonęła przed wydrukowaniem i pisarka nigdy do niej nie powróciła.
Na dworze królewskim występowała jako pianista, akompaniując znanym rumuńskim skrzypkom George Enescu i Dimitrie Dinicu. Przyjaźń pomiędzy Dumbravą a królową Elżbietą wzmacniały wspólne wycieczki górskie na obszarze Południowych Karpat. Wędrówki po górach skłoniły Dumbravę do napisania do pisania opowieści podróżniczych, w konwencji neoromantycznej