Przedstawiciele różnych mniejszości, wliczając Mandejczyków, ratowali się ucieczką – do sąsiedniego Iranu, lub dalej, poza Bliski Wschód.
Iran Mandejczycy zamieszkiwali irański Chuzestan od wieków, jednak społeczność ta bardzo ucierpiała, malejąc, tracąc na znaczeniu oraz zatracając znaczącą część swojej tożsamości religijno-kulturowej wskutek rewolucji i radykalizacji społeczeństwa Iranu w następnych dekadach. Dokładna ilość Mandejczyków przebywających w Iranie nie jest znana. W roku 2009 Associated Press szacowało, że jest ich tam 5-10 tysięcy, zaś w roku 2011 Al Arabiya stwierdziła, że na terenie Iranu żyje nawet 50-60 tysięcy Mandejczyków, którzy pomimo tego nie posiadają żadnej reprezentacji w parlamencie irańskim.
Historycznie pokolenia Mandejczyków zajmowały się złotnictwem oraz budową łodzi, żyjąc w pokoju obok Persów i Arabów, wszystko jednak zmieniło się wraz z upadkiem szacha w 1979 i rozpoczęciem prześladowań religijnych. Od tego czasu Mandejczykom nie wolno jawnie uprawiać swojej religii, odprawiać obrzędów czy nawet rozmawiać o niej. Poskutkowało to emigracją licznych irańskich Mandejczyków do innych krajów, jak chociażby Stanów Zjednoczonych, które w 2002 roku przyznały im ochronę.