Występowanie w herbarzach polskich Herb po raz pierwszy pojawia się w Gnieździe cnoty Bartosza Paprockiego z 1578 roku. Nie zostały określone jego barwy ani klejnot. Również w kolejnym dziele Paprockiego z 1584 roku, Herby rycerstwa polskiego nie został określony klejnot i barwy.
Herb z określeniem barw (krzyż złoty, pole błękitne) przytoczył Szymon Okolski w 3 tomie Orbis polonus z 1645 roku. Okolski podał też informację, że herb ten został nadany przez Władysława Jagiełłę za zwycięskie walki z Tatarami.
Herb notuje Wojciech Wijuk Kojałowicz w Compendium z 1650 roku jako Krzyż. Nie odnotowana jest barwa krzyża, za to pojawia się klejnot. Kojałowicz podaje także wariant godła z przekrzyżowanym jednym rozdarciem.
W herbarzyku Antoniego Swacha z 1705 roku, będącym kompilacją dzieł poprzednich autorów, m.in. Okolskiego, herb odmalowany został jak u tego ostatniego, tj. złoty krzyż w błękitnym polu.
Kasper Niesiecki w swojej pracy z 1743 roku przytacza herb z barwami wziętymi z Okolskiego i klejnotem z Kojałowicza.
Ewaryst Andrzej Kuropatnicki w swojej pracy z 1789 roku przytacza herb m.in. za Niesieckim, podaje też informację o nadaniu w czasach Jagiełły.