Na spodzie odwłoka widocznych jest sześć sternitów, z których pierwszy jest niemal tak długi jak dwa następne razem wzięte, a ostatni poprzecznie prawie trójkątny i dłuższy niż dwa poprzednie razem wzięte. Genitalia samca zawierają stosunkowo duży edeagus o wydłużonej, bulwaistej części nasadowej i dobrze od niej wyodrębnionej, smukłej części wierzchołkowej. W części nasadowej leży rozległe pole błoniaste, na którym zaczepia się apofiza wewnętrzna. Płat wierzchołkowy zwęża się stopniowo ku dobrze odciętemu, ku dołowi zagiętemu, prostokątnemu szczytowi. W połowie odsiebnej owego płata leży na brzusznej ścianie słabo zesklerotyzowana, podługowata płytka. Długie i smukłe paramery są na długim odcinku przyrośnięte do płata środkowego, tylko w odsiebnych połowach wolne. Każda ma dwie szczecinki wierzchołkowe.
Rozprzestrzenienie Gatunek orientalny, endemiczny dla Borneo, znany wyłącznie z miejsca typowego na wschodzie wyspy.
Przypisy
Kategoria:Balinki Kategoria:Chrząszcze Indonezji Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 2003 roku Kategoria:Taksony opisane przez Pawła Jałoszyńskiego Kategoria:Fauna endemiczna Indonezji