Za czasów pierwszego z nich, Jana herbu Leliwa nastąpił podział Borku na dwie wsie – Borek Stary i Nowy Borek (1450). Jan Pilecki, kasztelan krakowski, był doskonałym gospodarzem dbającym o swoje majętności. W 1465 uposażył on kościół pw. św. Piotra i Pawła w Borku, nadając probostwu półtora łana ziemi (33–39 ha). W 1515 Borek był wsią dobrze zagospodarowaną liczącą ponad 15 łanów (ok. 330–390 ha). Był tu także młyn i karczma. W późniejszych wiekach Borek należał do Kostków, Działyńskich, Branickich i Wodzickich. Wieś położona w powiecie przemyskim była własnością Jana Klemensa Branickiego, jej posesorką była Jadwiga Łowiecka, została spustoszona w czasie najazdu tatarskiego w 1672Andrzej Gliwa, Wykaz zniszczeń we wsiach i miastach ziemi przemyskiej po najeździe tatarskim z 1672 roku : (cz. I), w: Prace Historyczno-Archiwalne, Tom 13 (2003), Rzeszów 2003, s. 142..