Warownia inowrocławska w latach 1378-1390 wraz z Bydgoszczą, Szarlejem, Złotorią i Gniewkowem została nadana przez króla Ludwika Andegaweńskiego w lenno księciu Władysławowi Opolczykowi w zamian za jego rezygnację z namiestnictwa na Rusi Halickiej. Zamek od 1390 do 1392 roku wraz z Bydgoszczą i Tucznem z woli Jagiełły należał do zięcia Władysława Opolczyka Wigunta-Aleksandra. Po powrocie pod władzę królewską zamek stał się siedzibą starostów grodzkich, sądu grodzkiego i kancelarii grodzkiej, a w XV wieku również rezydencją użytkowaną w trakcie objazdów kraju przez Władysława Jagiełłę, który w latach 1393-1429 przebywał tu 21 razy. W roku 1431 zamek, broniony przez Tomasza, syna starosty Mikołaja Tumigrały, został zdobyty a następnie spalony przez Krzyżaków.
Zdaniem Jerzego Frycza w średniowieczu zamek w Inowrocławiu był założeniem na planie nieregularnego czworoboku, które od miasta oddzielał przekop oraz mur dochodzący do muru miejskiego. Brama zamkowa pomieszczona w budynku bramnym znajdowała się we wschodnim odcinku muru obronnego, a w zachodniej części zamku znajdował się trzy lub czterokondygnacyjna wieża mieszkalna.