U-615 – niemiecki okręt podwodny typu VIIC z okresu II wojny światowej. Wyporność U-Boota wynosiła 769 ton w położeniu nawodnym i 871 ton pod wodą, a jego główną bronią było 14 torped o kalibrze 533 mm, wystrzeliwanych z pięciu wewnętrznych wyrzutni. Jednostka rozwijała na powierzchni maksymalną prędkość 17,6 węzła, jej zasięg przy prędkości 10 węzłów wynosił 8500 Mm.
Okręt został zwodowany 8 lutego 1942 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, a 26 marca 1942 roku wcielono go do służby w Kriegsmarine. Pływając w składzie , U-615 odbył cztery patrole bojowe, podczas których zatopił cztery statki o łącznej pojemności BRT. 7 sierpnia 1943 roku na północny zachód od Grenady U-615 został zatopiony bombami głębinowymi przez amerykańskie samoloty Martin PBM Mariner i Lockheed Ventura.
Projekt i budowa
Jednostki typu VIIC były kolejnym ewolucyjnym ulepszeniem najliczniej budowanych w Niemczech okrętów typu VII. Poprzednik – typ VIIB – miał zbyt mały zasięg i za mało miejsca pod pokładem, by można było zainstalować sonar. Opracowany w 1938 roku projekt nowego okrętu różnił się od poprzedniej wersji m.in.