Malamatiyya sprzeciwiali się takim zachowaniom, postrzegając je jako przejawy egoizmu i próżności. Według nich prawdziwy mistyk powinien ukrywać swoje cnoty i pozwalać innym na ich krytykowanie, a nawet potępianie. Uważano, że takie podejście prowadzi do całkowitego zniszczenia ego (nafs) i osiągnięcia prawdziwej jedności z BogiemS. Sviri, Hakim Tirmidhi and the Malamati Movement in Early Sufism. Oxford: One World, 1999, s. 8-10.
Filozofia i zasady Filozofia malamatiyya opierała się na kilku kluczowych zasadach: Ukrywanie cnót: malamatowie unikali publicznego okazywania pobożności, aby nie popaść w pychę lub próżność. Przyjmowanie krytyki: celowo angażowali się w działania, które mogły wywołać niezrozumienie lub potępienie ze strony społeczeństwa, aby wzmocnić swoją pokorę. Walka z ego: ich głównym celem było zniszczenie ego (nafs) poprzez ciągłe konfrontowanie się z własnymi słabościami i ograniczeniami. Koncentracja na intencjach: malamatowie wierzyli, że prawdziwa wartość działań leży w ich intencji, a nie w ich zewnętrznym wyglądzie.