Wokalistka następnie dokonała szeregu bardzo udanych nagrań, w których towarzyszyła jej grupa cenionych muzyków, takich jak trębacz Taft Jordan, puzonista Will Bradley, saksofonista Sam Taylor, perkusista Panama Francis oraz kontrabasista Milt Hinton.
Jej wokalistyka była bliska tradycji blues shouterów. Dysponowała mocnym głosem o niskiej barwie i doskonałym poczuciu rytmu. Sama była obdarzona potężną posturą i nierzadko była nazywana Big Beulą Bryant. W swoim repertuarze miała wiele utworów autorstwa Irene Higginbotham, kompozytorki, autorki tekstów i pianistki, bratanicy słynnego puzonisty J.C. Higginbothama.
Choć jej płyty były atrakcyjne pod względem muzycznym i wykonawczym, nie sprzedawały się w dużych nakładach. Musiała utrzymywać się z koncertów lub dodatkowej pracy. Wynagrodzenia otrzymywane z wytwórni płytowej były minimalne. Zaliczka na konto jednej sesji nagraniowej wynosiła zaledwie 50 dolarów. Nigdy nie stała się sławna, ani popularna. Musiała dużo pracować, żeby zarobić na utrzymanie. W latach 70. często występowała w radiu, filmie i telewizji, oraz dawała liczne recitale. W 1980 wystąpiła z grupą wokalistek bluesowych na koncercie „Blues jest kobietą” na Newport Jazz Festival.