Zgodnie z traktatem brytyjsko-holenderskim z 1814 r. wyspy te stały się własnością Holandii dwa lata później. Na początku utworzono dwie kolonie. Kolonia Curaçao i terytoria zależne (Curaçao en Onderhorigheden) obejmowała wyspy Curaçao, Arubę i BonaireTraktat z 1814 r., a kolonia Sint Eustatius i terytoria zależne (Sint Eustatius en Onderhorigheden) obejmowała Wyspy Nawietrzne tj. Sint Eustatius, Saba, Sint Maarten. Obie kolonie w roku 1828 zostały połączone z kolonią Surinam, tworząc nową kolonię (Gouvernement-Generaal van's rijks West-Indische bezittingen) z siedzibą w Paramaribo w SurinamieSurinam. W 1845 r. kolonia ta została ponownie rozbita. Kolonia Curaçao i terytoria zależne obejmowała więc od tego czasu wyspy Curaçao, Arubę, Bonaire, Sint Eustatius, Sint Maarten i Sabę.
W 1863 r. zniesiono w kolonii niewolnictwo, uwolniono 12 000 osóbNiewolnictwo.
W roku 1936 zmieniono nazwę kolonii na Gebiedsdeel Curaçao, a w 1948 r. nazwę zmieniono na Antyle Holenderskie. W 1954 r. Antyle Holenderskie stały się autonomicznym krajem (land) Królestwa NiderlandówAntyle Holenderskie.