Dzięki podrobionemu zaświadczeniu został wywieziony stamtąd pod pozorem zachorowania na gruźlicę.
Po zakończeniu wojny dokończył studia medyczne i w 1947 uzyskał dyplom lekarza na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. Podjął pracę na Oddziale Chorób Wewnętrznych Szpitala Ubezpieczalni Społecznej w Zabrzu pod kierunkiem Witolda Zahorskiego. W 1949 został powołany do służby wojskowej, podczas której ukończył specjalizację z chorób wewnętrznych oraz organizacji służby zdrowia. W tym czasie wykładał także na Akademii Medycznej w Łodzi. W 1957 zakończył służbę wojskową i powrócił do kliniki Zahorskiego w Zabrzu. W 1963 uzyskał stopień doktora. Od 1969 do czerwca 1991 był ordynatorem Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Miejskiego nr 1 w Gliwicach. Równolegle pracował jako pomocniczy pracownik nauki w Instytucie Medycyny Pracy w Zabrzu, a w latach 1967–1968 pełnił obowiązki dyrektora ds. lecznictwa Wojewódzkiej Poradni Wielospecjalistycznej. Był także biegłym przy Okręgowym Sądzie Ubezpieczeń Społecznych w Katowicach. Pełnił obowiązki dyrektora Naczelnego Szpitala Miejskiego nr 1 w Gliwicach oraz dyrektora tamtejszego ZOZ. W 1991 przeszedł na emeryturę. Wykształcił 32 internistów.