Związek Słowiański – organizacja polskich panslawistów, założona w lipcu 1933 r. jako Związek Wszechsłowiański w Polsce (w 1935 lub 1936 r. przemianowana na ZS).
Związek powstał z inicjatywy profesorskiego Klubu Dyskusyjnego działającego w Warszawie. Na jego czele stanął prof. Tadeusz Zieliński, ale głównym animatorem był dr Józef Gołąbek (wcześniej działacz Towarzystwa Rozwój). Władze ZS stanowili od 1936 r.: Juliusz Szymański (prezes Rady Naczelnej), Adam hr. Zamoyski (prezes Zarządu Głównego), Józef Gołąbek, Franciszek Karpiński, Izabela Iwanowska, Benedykt Nawrocki, Władysław Oster, Stefan Górzyński i Zygmunt Usarek.
Organizacja głosiła „ideę zbliżenia narodów słowiańskich na gruncie interesów narodu polskiego, jego dziejowej roli oraz znaczenia politycznego i kulturalnego w rodzinie narodów słowiańskich”. Związek chciał stanowić ośrodek zainteresowań sprawami słowiańskimi koordynujący działania innych stowarzyszeń w zakresie szerzenia wiedzy o Słowiańszczyźnie. Zadania te realizowano poprzez organizację odczytów (w tym celu utworzono Komitet Propagandy Instytutu Wykładów o Kulturach Narodów Słowiańskich), publikacje w ramach „Biblioteki Słowiańskiej” (w 1936 r.