W getcie panowały trudne warunki sanitarne. Getto było przeludnione, szerzył się głód oraz choroby. Dzienny przydział żywności obejmował 200 gramów chleba, raz na tydzień Żydzi otrzymwali także 250 gramów cukru, 200 gramów mąki, 150 gramów margaryny, 100 gramów miodu oraz małe ilości warzyw, mydła i węgla. Robotnicy otrzymywali także codzienny przydział zupy, więźniowie getta otrzymywali również pomoc od polskich mieszkańców Brzezin.
W marcu 1942 roku, w dniu święta Purim, na ruinach synagogi dokonano publicznej egzekucji 10 osób. Za wybór skazańców odpowiadał Judenrat, zamordowano wówczas osoby aresztowane za przemyt oraz zmarginalizowanych członków społeczności, w tym bezdomnych oraz chorych psychicznie. W maju 1942 roku do getta przesiedlono więźniów getta w Strykowie.
Likwidacja getta W 1942 roku sytuacja w getcie pogorszyła się, z powodu braku zamówień działalności zaprzestały warsztaty krawieckie. W kwietniu 1942 roku pacjentów szpitala żydowskiego zamordowano za pomocą mobilnych komór gazowych. Wszyscy więźniowie getta zostali wezwani do stawienia się przed komisją lekarską, która dokonywała selekcji zdolnych do pracy Żydów – zdolni oznaczani byli literą A, natomiast chorzy i starcy literą B.