1 września 1938 uprawnienia dowódcze względem kompanii otrzymał szef łączności dywizji. Dowódcami (szefami) łączności 18 DP byli: kpt. łącz. Jan Łobocki (III 1929–XII 1932), kpt. łącz. Teodor Spychalski (XII 1932–XII 1934), mjr łącz. Tadeusz Klemens Błoński (XII 1934–III 1939), kpt. łącz. Roman Domaszewicz (III–VII 1939) i kpt. łącz. Florian Cerkaski (III–IX 1939).

Do zadań kompanii należało szkolenie rezerw podoficerów i szeregowców jedynie na potrzeby własne. Poborowi byli wcielani bezpośrednio do kompanii. Etaty były tak skalkulowane, że dla zaspokojenia zapotrzebowań wojennych musiano powołać pod broń osiem roczników rezerwistów. Kandydaci na podoficerów służby czynnej z kompanii szkolili się w szkołach podoficerskich batalionów telegraficznych i pułku radio.

Wiosną 1939 kompania została podporządkowana pod względem wyszkolenia fachowego dowódcy 1 Grupy Łączności. Ze względu na szybki wybuch wojny dowództwo grupy nie odegrało powierzonej mu roli.

Zgodnie z uzupełnionym planem mobilizacyjnym „W” kompania łączności 18 DP była jednostką mobilizującą. Pod względem mobilizacji materiałowej była przydzielona do 33 pułku piechoty.