Pazurki dzielą się na przysadzistą nasadę z trójkątnawym ząbkiem i smukłą część wierzchołkową.
Na spodzie odwłoka widocznych jest sześć sternitów, przy czym szew między piątym a szóstym jest niewyraźny. Dziewiąty tergit u samca dysponuje długimi apofizami bocznymi. Genitalia samca mają cienkościenny edeagus z nieprzyrośniętymi do ścian płata środkowego, smukłymi paramerami, każda z pojedynczą szczecinką wierzchołkową, rzadko z dwoma takimi szczecinkami. U samicy do prawie kulistej spermateki uchodzi krótki i szeroki kanalik z dużego gruczołu dodatkowego.
Rozprzestrzenienie Rodzaj orientalny, ograniczony zasięgiem do Azji Południowo-Wschodniej. Znany jest z południowej Tajlandii, półwyspowej i borneańskiej części Malezji, filipińskiego Palawanu i indonezyjskiej Sumatry.
Taksonomia i ewolucja Takson ten wprowadzony został w 2013 roku przez Pawła Jałoszyńskiego na łamach „Systematic Entomology”. Nazwę rodzajową nadano od marcepanu, którego kostkę przypominać ma ów owad wyglądem. Gatunkiem typowym wyznaczono opisaną w tej samej publikacji M. semengohensis. Dla omawianego rodzaju wprowadzono w niej również monotypowe plemię Marcepanini w obrębie nadplemienia Cephenniitae.